සද එලිය විසිරුනු කදුමුදුනතට ආසන්නයේ පිහිටි මගේ කුටියේ සක්මන් මලුව නිර්වානය නැතිනම් සියල්ල විසිරයන මොහොත දක්වා මගේ මතකයෙන් මැකී නොයනු ඇත.ඈතින් ගලා එන සිහින් පිරිත් හඩ සසර පුරා පුරුදු කල පහන් බවක් සිත තුල අවදිකරනවා දැයි මට සිතේ. ලොකු ස්වාමීන්වහන්සේ ඇත්තෙන්ම මිනිසෙක් වියහැකිදැයි මගෙම සිත මගෙන්ම විමසයි. රැස්වුනු ආහාර පාන ස්වාමීන්වහන්සේලාට දෙවනුව ගිහි සිල් ඇත්තන්ට තෙවනුව නිරන්තරයෙන්සහය සදා මෙහි රැදී සිටින සියල්ලන්ටම සපයා අවසානයේ දානකුටිය අසබටවිත් සිටින සතෙකු සිව්පාවෙකැ ඇත්නම් ඔහුගේ කුසද සනහාලීමෙන් පසුව පසකට වී සතුටින් ඉතිරිවන යමකින් තම කුස සනහා ගන්නේ අපමන පහන් සතුටකින් සැහැල්ලුවකිනි.
